1. Zingt, o mijn ziel! De heerlijkheid des Heeren,
Al wat gij ziet, is vaardig u te leren,
Gods allemacht, en grote goedigheid,
Elk schepsel zingt van ‘s Scheppers wijs beleid.

2. Zijn levend woord doet alle ding herleven,
Het dorr’ gelaat des winters is verdreven;
De ganse aarde schijnt als weer verjeugd,
Ja al wat leeft is op zijn wijs verheugd.

3. Hoe groent het veld! ‘t geboomte staat te bloeien,
De plant, en kruid' zijn willig om te groeien,
De knop ontsluit de bloem. Dan zet de vrucht.
Ziet hoe ‘t gewas, als naar zijn rijpheid zucht!

4. De schone bloesem, ‘t sieraad van de hoven,
Komt overvloedig hare vrucht beloven.
Hoeveel vergaat die nimmer rijp en wordt!
‘t Geen heerlijk bloeit, ook lichtelijk verdort.

5. Als haar de vrucht tot rijpen wil gaan zetten,
Helaas! Wat wil haar wasdom al beletten?
De vlieg, de rups, mist, droogt’, of gure wind,
Doen dat men weinig rijpe vruchten vindt.

6. Gij moet, o mens! Hier nutte lessen leren,
Tot dit gezicht, verstand en aandacht keren.
Zie hoe natuur, herschapen weder leeft,
En gij! doorzoekt wat vrucht uw ziele geeft?

Hendrik Uilenbroek (?-1681)

Het volledige gedicht kunt u lezen op de pagina Geestelijke gezangen van oudvaders