Een zoekende ziel, klagende Jezus achteraan

 

5. Ontfermer is Zijn Name,

Ontfermend is Zijn hart.

Al 't arme volk tezamen,

Klaagt Hem alleen hun smart.

Hij zal Zich nog eens wenden

Tot mij, in mijn getraan.

Hij ziet toch mijn ellende

Met liefde-ogen aan.

 

6. Maar och, daar zinkt alweder

Mijn arme, dode ziel

In onmacht hoop'loos neder;

Ik aan Zijn voeten viel.

Wat of ik mij verbeeldde

Van Jezus' vriend'lijkheid,

De vijand hierin speelde,

Die mijne ziel verleidt.

 

7. Och, zag ik maar mijn zonden

En mijn onwaardigheid;

Gevoelde ik mijn wonden

En mijn rampzaligheid.

Och, was maar recht mijn zuchten,

Och, was maar recht mijn smart.

Och, was maar recht mijn vluchten,

Och, was oprecht mijn hart.

 

8. Och, was mijn werk maar waarheid,

O, zocht ik Jezus recht.

Mij dunkt, ik zie met klaarheid,

Mijn werk is niet oprecht.

Mijn hart dat krielt van zonden,

En is geheel onrein,

Vol striemen en vol wonden,

Dus is mijn hope klein.

 

9. Ja 't schijnt mij buiten hope,

Mijn hart en geest bezwijkt.

Tot wie zal ik dan lopen,

Als Jezus van mij wijkt?

'k Wil Jezus niet verlaten,

Ik werp mij voor Zijn troon.

Wat zou mij 't leven baten,

Geen Jezus tot mijn kroon.

 

10. Ik wilde liever sterven

Aan Zijn genade-deur.

Al zou 'k geen troost verwerven,

Och, dat mijn hart maar scheur'.

O, Jezus lief, genade,

Genade en geen recht.

Te groter Uwe daden,

Al ben ik arm en slecht.

 

Ds. J. Groenewegen (1709-1764)

 

Het volledige gedicht kunt u lezen op de pagina Geestelijke gezangen van oudvaders